Majestueus, stil, bijna onzichtbaar… de oehoe —de grote hertog— zweeft 's nachts over de heuvels van het zuiden van de Rhône. Het is een nobele en raadselachtige vogel, met een oplettende blik en een serene vlucht. In het Provençaals staat hij bekend als Canta Duc, “degene die zingt”, en hij heeft uiteindelijk zijn naam gegeven aan een van de meest gerespecteerde domeinen van Gigondas: Santa Duc.
Maar hier gaat het niet alleen om een symbool. Er is iets diep heiligs in deze streken. In de manier waarop de wijnstok zich om miocene saffraangrond, rode kalksteen of alluviale klei wikkelt. In hoe elk perceel, elke hoek, een andere stem van hetzelfde territorium uitdrukt. Het domein —net als de vogel— observeert, luistert en vertaalt. Sinds 1985 heeft Yves Gras dit project met visie en gevoeligheid geleid, waarbij hij vroeg koos voor biologische landbouw en vergeten percelen herstelde. Zijn zoon Benjamin, opgeleid in Bourgondië en de natuurlijke erfgenaam van die respectvolle blik, heeft de wijngaard naar biodynamica geleid en zijn bereik uitgebreid naar andere heilige dorpen van de zuidelijke Rhône, zoals Châteauneuf-du-Pape.
Eén van de meest expressieve vruchten van deze benadering is Domaine Santa Duc Côtes-du-Rhône Les Quatre Terres, een wijn die druiven van vier verschillende terroirs combineert: Vacqueyras, Rasteau, Roaix en Séguret. Sommige percelen zijn geclassificeerd als Crus, andere als Villages, maar allemaal spreken ze dezelfde taal: die van de levende, verzorgde en gehoorde aarde.
De blend —gedomineerd door grenache en vergezeld door syrah, mourvèdre, cinsault en carignan— fermenteert langzaam met minimale interventies. De rijping vindt plaats in grote eikenhouten vaten en terracotta amphora's gedurende 18 maanden en wordt uiteindelijk ongeklaard en ongefilterd gebotteld, zodat de wijn al zijn energie intact behoudt.
Net als de grote hertog die het domein zijn naam geeft, heeft Domaine Santa Duc Côtes-du-Rhône Les Quatre Terres geen behoefte om zijn stem te verheffen om indruk te maken. Het is een stille gebed tot het landschap, sereen maar diep, vervaardigd met wijsheid en respect. Het schreeuwt niet, maar wanneer het zingt —in het glas, aan tafel, in de herinnering—, weerklinkt zijn echo groots.