Ontmoeting met Pedro Ruiz Aragoneses, CEO van Alma Carraovejas
Alles begon met de behoefte om een tafel aan te vullen, een familietraditie en een manier om de wereld te ontvangen... Zo werd Pago de Carraovejas geboren. Met een heel concreet idee om de perfecte wijn te creëren om het speenvarken van het familierestaurant José María in Segovia te begeleiden. Het restaurant was de grote etalage, maar ook het hart van het project.
Vandaag, bijna vier decennia later, is het project onder leiding van Pedro Ruiz Aragoneses uitgegroeid tot een breed, divers en erkend collectief binnen de hedendaagse Spaanse wijnwereld onder het merk Alma Carraovejas. Maar er is iets dat niet is veranderd: de passie om dingen met betekenis, identiteit en oog voor detail te doen.
Een familieproject dat een collectieve droom werd
Pedro Ruiz Aragoneses spreekt altijd in het meervoud. “Wij zijn”, “wij doen”, “wij geloven”. Nooit “ik”. En in die manier van uitdrukken ligt een groot deel van het project besloten: een collectieve opbouw.
Hij is de vierde van vijf broers en zussen. Ze werkten allemaal in het familiebedrijf, maar hij was de enige die een speciale band voelde met de bodega van Peñafiel, waar hij als kind zijn vader vergezelde. In 2007 trad hij officieel toe tot het bedrijf en vandaag de dag is hij CEO en algemeen directeur, hoewel hij de titels relativeert. “Mijn taak is om te bepalen waar we naartoe gaan, hoe we daar komen en hoe we het gaan doen. Maar we zijn een geweldig team. Het is een gedeelde droom.”
De cultuur van detail, de interne structuur en de zorg voor elk proces zijn essentiële pijlers van het project. “Het team is het hart”, herhaalt hij. Niet als een slogan, maar als een echte manier om te begrijpen dat elke wijn het resultaat is van vele perspectieven.
Van psychologie naar wijn
Wijn was niet zijn eerste roeping. Pedro studeerde psychologie en zegt dat het ontdekken van de systeempsychologie in zijn derde jaar zijn leven veranderde. Deze discipline, die onderzoekt hoe mensen zich binnen systemen zoals families of organisaties verhouden, heeft uiteindelijk zijn manier van denken over het familiebedrijf gevormd.
Voordat hij op 24-jarige leeftijd verantwoordelijkheden in de bodega op zich nam, had hij al ervaring opgedaan bij het Rode Kruis, een eigen praktijk als gezins- en relatietherapeut, werk in kinderbescherming, universitair onderwijs en samenwerking met sociale verenigingen in Segovia.
Dus toen hij het bedrijf binnenkwam, “Ik kon nog geen balans lezen”, geeft hij lachend toe. “Maar het belangrijkste is om veel te luisteren”. Die luistervaardigheid, meer kenmerkend voor een therapeut dan voor een traditionele manager, was cruciaal om een project te leiden waar hij technisch weinig van wist, maar waarmee hij op menselijk vlak diep verbonden was: leren voordat je oplegt, observeren voordat je beslist.
Van crianza naar finca-wijn
Het grote keerpunt kwam in 2015, toen het project de klassieke logica van crianza en reserva verliet om het concept van finca- en perceelwijn in Pago de Carraovejas te omarmen.
Reizen, proeven en openstaan voor andere gebieden leidde tot de conclusie dat de oorsprong centraal moest staan, niet de tijd in het vat. Het landschap, niet de techniek.
“Er waren twee opties bij schaarste: groeien in volume of groeien in kwaliteit. En we wisten het zeker”, herinnert Pedro zich. Het was een moedige beslissing in een tijd waarin de markt nog steeds de gebruikelijke wijnen vroeg.
De verandering bracht meer complexiteit, meer studie van het terrein en hogere kosten met zich mee, maar ook een veel duidelijkere identiteit. Zo werd Pago de Carraovejas als finca-wijn geconsolideerd, waarbij de boodschap, het etiket en de manier van denken over het project werden herzien. “We denken meer aan de klant over tien jaar dan aan die van tien jaar geleden.”
Misschien was het comfortabeler geweest om verder te groeien op wat al was gevestigd, maar voor Pedro “moet je dingen aanpakken als ze goed gaan. Als ze niet meer werken, is het al te laat.”
Dat idee doordringt het hele project. Nooit tevreden zijn, zelfs niet als alles goed gaat. “Vroeger was Carraovejas een wijn die iedereen lekker vond. Vandaag zoeken we iets anders: wijnen met identiteit, levendig, met textuur, die over de plek spreken”. Want wijn, net als het project zelf, is geen gesloten formule, maar een levend proces.
De identiteit van het landschap
Pedro's verhaal keert altijd terug naar het territorium. Naar de wijngaard. Naar het landschap als oorsprong van alles.
Vandaag de dag is het werk op het veld minutieus. Elk perceel wordt bestudeerd, elke bodem wordt geïnterpreteerd, elke wijn wordt gezien als een vertaling van de plek waaruit hij voortkomt. De klimaatverandering heeft bovendien gedwongen om variëteiten en strategieën te heroverwegen, met speciale aandacht voor de garnacha, een lokale variëteit die weer aan belang wint. “Jarenlang werd het niet gewaardeerd, maar het heeft een enorm potentieel”, merkt hij op.
De groep integreert vandaag projecten in verschillende wijngebieden van Spanje, maar ze delen allemaal een essentiële voorwaarde: een wijngaard met identiteit en een landschap dat kan ontroeren. Het zijn geen gezochte projecten, maar gevonden.
Een hele filosofie die zijn hoogtepunt bereikt bij het betreden van Ambivium, het restaurant van de groep naast de bodega met een Michelin-ster en een Groene Ster.
Daar begeleidt de wijn niet de ervaring; het leidt deze. Met kamers gewijd aan wijn, een kelder met meer dan 5.000 referenties en een menu dat spreekt over territorium en geheugen, wordt de ervaring een manier om de wereld te begrijpen.
En misschien daarom past alles. Want uiteindelijk begon alles aan een tafel. En alles, op de een of andere manier, blijft ernaar terugkeren.